Hêvî

An olur susmak gerek.  Bazen de yazmak. Saatin kaç olduğuna aldırmayıp, Sabah ezanına inat bi şekilde; gelişigüzel ve tek seferde.
Ne yazdığını düşünmemek gerek çok fazla. Sevdiklerini kırdığını unutmak, sana katlanmayi bırakıp pes edenleri avutmak gerek. Yada hiç bişey yapmamak.
Bu sonuncusu en iyi yaptığım şey sanırım. Hele muhteşem başlayıp işi sonuca getirince çok iyi yaparım. Hiç bişey yapmamayı. Öylece susup karşıdakini catlatmayi. Umarsız aksi sinir bozucu biri olmayı.
  Eğer bi meziyetse bunların hası bende olmalı. Böyle düşünenler hiç te az değil farkettim.
Kim bilir haklılar Belki.
Kendimde oldum olası sastigim durumlar oldu. Hayatım boyunca hep birilerini tanıdım. Güldüm dost oldum. Sevdim tanış oldum. Gece mi gunduzumu verdim kimine, kimine hayallerimi verdim.  geleceğimin içinde yer alacağını iddia ettim. Işin tuhafı onlar da verdiler gecelerini. Üstüne gündüzü kalanlar oldu. Hayalime ortak olanlar oldu. Gelecegimde yer alacağına benden çok önce karar vermiş olanlar ve buna ben kadar inanlar oldu.
Insanlar!!! Çokça yanıliyoruz yine.
Sonra meylediyoruz bi dahakine. Yenilmek mi hoşumuza gidiyor. Yoksa o güzelim saçlar mi ? Üzülmek mi hoşumuza gidiyor yoksa o aykırı dudaklar mi. Yan yana yürümek mi güzel yoksa hatirdan çıkmayan anlar mı. Bilemiyorum bilen varsa söylesin.
Ben sadece sarılmanın mucizevi olduğunu biliyorum. Ve hayal etmenin güzelliğini. Seni Evet sana söylüyorum. Yeter ki umudunu yitirme. Yeter ki hayatının en ortasına koyduğun insandan  giderken adabini bilerek git. Sogumanin iklimsel bi olay olduğunu bil. Kişisel değil. Sevmenin yürekte olduğunu bil. Arayıp sormakta değil. Yada boşver. Dallayip budaklama.
Iyisimi sen dert etme.
                              Sıktır et...

 
Çünkü sen gündüzü geceye çevirdin
Posted via Blogaway