Duygu

 Rastgele yazmanın verdiği bı rahatlık var üzerimde bu gece.  Kimin okuyup okumayacagini umursamadan ve hatta ne yazacagima dahi karar kılmadan yazıyorum.  

Alıp başımı  gitmek geliyor içimden hemde bu gece şu an şu saatte tüm kaygıları ve türlü işleri,mecburiyetleri, günlük rutinleri umursamadan yola çıkmak istiyorum. Plansız programsız bı yola. Ve hatta yol ayrimlarinda karar vermek istiyorum sağdaki şehir mi soldaki şehir mi diye. Ne yiyeceğime garson karar versin istiyorum önüme çıkan ilk lokantada. Sonra güneş sıcaklığını yitirince yürümek istiyorum çarşı pazarlarda. Başka şehirlerdeki insanları izlemek ayrı bı keyif veriyor bana. Sonra belki bana nerelisin yabancısın buraya diye sorarlarda. O her sohbetimizde türlü olumsuzlugunu dile getirdiğim ve yasanilmaz olduğunu dusundugum memleketimi öven bı esnaf görür de mutlu olurum belki. 

Havayı karartmak istiyorum o bilinmezlikte. Şehrin merkezi ama eski sokaklarını elde sigara yavaş yavaş ve gamsız tasasız arsinlamak istiyorum. Ne yöne yuruyecegime ne zaman duracagima beynim değil ayaklarım karar versin istiyorum.   

Lüks otellerin o birbirini andıran hepsi aynı kişiye aitmiş gibi duran yaniliklerinden tiksindigimden olsa gerek; izbe eski püskü ama yaşanmışlıklar la dolu pansiyonlarda motellerde gecelemek istiyorum. Tekinsiz olmasini zerre umursamadan başımı koyup yastığa; yikandigindan emin dahi olmadığım nevresimlere rahatça uzanmak istiyorum. Yatakta sigara içerken tavanı seyretmek istiyorum. Duman sensörü olmadığından adım kadar emin olduğum için rahatım bu konuda.  

Tavanı izlerken hafifçe dalmak istiyorum düşüncelere değil hiçliğe dalmak istiyorum.cunku hayat bazen bosvermislikle güzel. Ve  düşünceler beni yıpratıyor artık. Duygular daha çok lazim. Hele bu gece uyku tutmamisken.